Στοιχεία τόπου
Έχουμε σταθεί στις επάλξεις του Μπονιφάτσιο, εκεί που η Κορσική τελειώνει σε έναν τοίχο λευκού ασβεστόλιθου, και κοιτάξαμε το νερό από κάτω να συμπεριφέρεται λιγότερο σαν δίαυλος και περισσότερο σαν αεροσήραγγα με πάτο. Έντεκα χιλιόμετρα ανοιχτής θάλασσας χωρίζουν τη νότια άκρη της Κορσικής από τη βόρεια ακτή της Σαρδηνίας. Δεν είναι μεγάλο άνοιγμα. Είναι ένα από τα πιο δύσκολα κομμάτια νερού στη Μεσόγειο, και πνίγει καράβια όσον καιρό υπάρχουν καράβια που το επιχειρούν.
Το στενό τρέχει χοντρικά από ανατολικά προς δυτικά, κι έτσι κάνει κι ο περισσότερος καιρός που μετράει εδώ. Οι δυτικοί άνεμοι και ο μιστράλ, στριμωγμένοι ανάμεσα σε δύο ορεινά νησιά, παίρνουν φόρα καθώς το άνοιγμα στενεύει, όπως ένα ποτάμι επιταχύνει μέσα σε φαράγγι. Ό,τι στέκεται πάνω από την ανοιχτή θάλασσα σαν σταθερή αύρα φτάνει στον δίαυλο σαν σκληρό φύσημα. Το στενό σημαδεύει επίσης την πόρτα ανάμεσα στο Τυρρηνικό πέλαγος και τη δυτική Μεσόγειο, κι οι δυο λεκάνες δεν ανταλλάσσουν νερό ήσυχα. Τα ρεύματα υπακούν στον άνεμο περισσότερο απ' ό,τι στο ρολόι, κι εκεί ακριβώς είναι το πρόβλημα. Ο καπετάνιος δεν μπορεί να τα ρυθμίσει με το ρολόι του.
Ύστερα είναι ο βυθός. Με μεσογειακά μέτρα ο δίαυλος είναι ρηχός, εκατό μέτρα στο βαθύτερό του, και σπαρμένος με βράχο. Στην πλευρά της Κορσικής βρίσκονται οι Λαβέτσι, μια σκόρπια συστάδα χαμηλών γρανιτένιων νησίδων και μισοβυθισμένων υφάλων που δεν δίνουν σχεδόν καμία προειδοποίηση μετά το σκοτάδι. Στην πλευρά της Σαρδηνίας το αρχιπέλαγος της Μανταλένα στριμώχνει την προσέγγιση. Το ασφαλές νερό είναι στενό, και το σημαδεμένο νερό ακόμη στενότερο.
Το στενό δεν κρατά κανένα πρόγραμμα που να μπορείς να εμπιστευτείς. Ο άνεμος γράφει εδώ τους κανόνες, και τους ξαναγράφει από ώρα σε ώρα.
Το νεκροταφείο δεν είναι σχήμα λόγου. Τη νύχτα της 15ης Φεβρουαρίου 1855 η γαλλική φρεγάτα Semillante, που μετέφερε ενισχύσεις στον Κριμαϊκό Πόλεμο, ρίχτηκε πάνω στους υφάλους των Λαβέτσι μέσα σε θύελλα. Χάθηκαν και οι 693 άνδρες του πληρώματος. Δύο μικρά περιτειχισμένα κοιμητήρια στέκουν ακόμη στο νησί, πάνω από τους βράχους που τους πήραν, κι ένας σωρός από ογκόλιθους σημαδεύει το ναυάγιο. Δεν ήταν ούτε η πρώτη καταστροφή εδώ ούτε η τελευταία.
Η σύγχρονη απάντηση ήταν να περιφράξουν το νερό με κανόνες. Αφού ένα δεξαμενόπλοιο προσάραξε το 1993, Γαλλία και Ιταλία απαγόρευσαν στα δικά τους πλοία με σημαία που μεταφέρουν επικίνδυνο φορτίο να περνούν καθόλου το στενό. Ολόκληρο το πέρασμα είναι πλέον Ιδιαίτερα Ευαίσθητη Θαλάσσια Περιοχή, υπό την επιτήρηση σταθμών αναφοράς στην Κορσική και στη Μανταλένα που παρακολουθούν κάθε καρίνα που περνά την πύλη.
Από τους γκρεμούς του Μπονιφάτσιο η απέναντι ακτή μοιάζει τόσο κοντά που θα την έφτανες κολυμπώντας. Αυτή είναι η απάτη που το στενό εμπορεύεται ανέκαθεν. Η απόσταση είναι μικρή. Το νερό δεν είναι καλόβολο.
