Σημειώσεις πεδίου
Έχουμε φτάσει στο Νότο τη λάθος ώρα πιο πολλές φορές απ' όσες θα θέλαμε να παραδεχτούμε. Καταμεσήμερο, συνήθως, όταν η μελένια πέτρα ξεβγάζει τη ζέστη πίσω πάνω σου και τα πούλμαν ρελαντάρουν στην άκρη της πόλης. Ως το σούρουπο ο τόπος τείνει να αδειάζει. Οι εκδρομείς της μέρας ανηφορίζουν πάλι προς τις Συρακούσες ή, χειρότερα, τους μεταφέρουν τον μακρύ δρόμο βόρεια, στην Ταορμίνα, και ο ωραιότερος μπαρόκ δρόμος της Σικελίας παραδίδεται πίσω στους λίγους εκατοντάδες ανθρώπους που όντως ζουν πάνω του. Χρόνια αυτή ήταν η συμφωνία με το Νότο. Κοιτάς, φωτογραφίζεις, φεύγεις.
Αυτό πρόκειται ν' αλλάξει. Το 2026 η Rocco Forte Hotels ανοίγει το Palazzo Castelluccio, μια μετατροπή 31 δωματίων σε ένα από τα μεγαλύτερα αρχοντικά της πόλης. Το παλάτσο χτίστηκε το 1782 για τον μαρκήσιο di Lorenzo del Castelluccio και απλώνεται σε κάπου 50.000 τετραγωνικά πόδια πίσω από μια πρόσοψη που οι περισσότεροι επισκέπτες έχουν προσπεράσει χωρίς δεύτερη ματιά. Την επιμέλεια των εσωτερικών χώρων έχει η Olga Polizzi μαζί με τους Paolo Moschino και Philip Vergeylen, κάτι που σου λέει ότι η λιτότητα θα είναι μελετημένη, όχι στεγνή. Trompe l'oeil, αντίκες, ένα σαλόνι κήπου, εστιατόριο και μπαρ, σπα. Ο σκελετός ενός ιδιωτικού σπιτιού, όχι η γυαλάδα ενός resort.
Μια πόλη που πάντα μπορούσες μόνο να αφήσεις, μαθαίνει επιτέλους να σε κρατάει τη νύχτα.
Είναι η τρίτη διεύθυνση της Rocco Forte στη Σικελία, μετά τη Villa Igiea στο Παλέρμο και το Verdura Resort πιο κάτω στην ακτή, και η πρώτη που κάθεται μέσα σε μια ζωντανή μπαρόκ πόλη κι όχι δίπλα στη θάλασσα. Αυτή η τοποθέτηση μετράει. Η Val di Noto, ξαναχτισμένη μ' έναν ενιαίο σίγουρο οίστρο μετά τον σεισμό του 1693, μπήκε στον κατάλογο της UNESCO το 2002. Ο Cesare Brandi αποκάλεσε το Νότο κήπο από πέτρα. Ο κήπος είναι κάτι όπου κάθεσαι, όχι κάτι που το διασχίζεις με το αυτοκίνητο, και ως τώρα η πόλη δεν πρόσφερε σχεδόν πουθενά για να κάτσεις.
Μας τρομάζει το τι μπορεί να κάνει ένα μεγάλο ξενοδοχείο σ' έναν μικρό τόπο. Οι τιμές σκληραίνουν, η καλή τρατορία αρχίζει να κλείνει τραπέζια έναν μήνα νωρίτερα, το φως στα σκαλιά του καθεδρικού στις εφτά το απόγευμα γίνεται εμπόρευμα. Το Νότο είναι αρκετά μικρό ώστε να τα νιώσει όλα αυτά γρήγορα. Είναι όμως και μια πόλη που για δύο δεκαετίες την αντιμετώπισαν σαν φωτογραφία, θαυμαστή και εγκαταλελειμμένη το ίδιο απόγευμα. Ένα καλοκουρδισμένο σπίτι 31 δωματίων δεν θα την κατακλύσει. Αυτό που ίσως κάνει είναι να κρατήσει κόσμο μέσα από την ώρα που φεύγουν τα πούλμαν και η πέτρα επιτέλους κρυώνει — τη μόνη ώρα που το Νότο άξιζε ποτέ τον δρόμο.
