Στοιχεία τόπου
Στάσου στην προβλήτα του Αιγίου το σούρουπο και ο κόλπος μοιάζει ήσυχος. Ένας μακρύς γαλάζιος διάδρομος, βουνά κι από τις δύο μεριές, ένα φέρι που σέρνεται απέναντι προς τη στεριά. Δεν είναι ήσυχος. Το έδαφος κάτω από αυτό το νερό είναι ένα από τα πιο γρήγορα ρήγματα του πλανήτη, και κάθε χρόνο η απέναντι όχθη απομακρύνεται λίγο ακόμη.
Ο Κορινθιακός είναι ρήγμα, μια λωρίδα φλοιού που τραβιέται ώσπου λεπταίνει και βυθίζεται. Οι γεωλόγοι υπολογίζουν το τράβηγμα γύρω στον ενάμιση πόντο τον χρόνο στη δυτική λεκάνη, με τις δύο ακτές να απομακρύνονται σε άξονα βορρά-βορειοανατολικά. Ακούγεται μηδαμινό. Στη διάρκεια ενός πολιτισμού είναι τεράστιο. Ο κόλπος που διασχίζεις σήμερα δεν είχε αυτό το σχήμα όταν οι πρώτοι Έλληνες έχτισαν στις ακτές του, και θα εξακολουθεί να μεγαλώνει πολύ αφότου εμείς θα έχουμε φύγει.
Μια θάλασσα δεν έρχεται πάντα σαν πλημμύρα. Καμιά φορά ανοίγει κάτω από τα πόδια σου, υπομονετικά, ένας σεισμός τη φορά.
Το ρήγμα κρατά τους λογαριασμούς του σε σεισμούς. Το 373 π.Χ. η πόλη της Ελίκης στεκόταν στη νότια όχθη, εκεί κοντά όπου είναι σήμερα το Αίγιο. Μια νύχτα του χειμώνα το έδαφος υποχώρησε και η θάλασσα μπήκε μέσα· ως το πρωί η πόλη είχε χαθεί, πνιγμένη σε ρηχά νερά όπου για αιώνες οι βαρκάρηδες έλεγαν πως ξεχώριζαν ακόμη τα ερείπιά της. Οι αρχαίοι συγγραφείς δεν την άφησαν ποτέ να ησυχάσει. Κάποιοι πιστεύουν πως η μνήμη της έφτασε ως τον Πλάτωνα και βοήθησε να πάρει μορφή η ιστορία του για την Ατλαντίδα.
Τις ίδιες δυνάμεις τις διαβάζεις και στο πιο καινούριο πράγμα πάνω στο νερό. Εκεί που ο κόλπος στενεύει προς την Πάτρα, η γέφυρα Ρίου–Αντιρρίου τον διασχίζει μ' έναν ενιαίο ζυγό, με το κατάστρωμά της κρεμασμένο έτσι ώστε να ακολουθεί τους κραδασμούς και το αργό πλάτεμα του στενού αντί να τους αντιστέκεται. Είναι μία από τις λίγες μεγάλες γέφυρες χτισμένες σε ανοιχτή συνομιλία μ' έναν πυθμένα που κινείται. Το να την περνάς σημαίνει να εμπιστεύεσαι μηχανικούς που πήραν το ρήγμα στα σοβαρά.
Τίποτε απ' όλα αυτά δεν φαίνεται ένα ήσυχο απόγευμα. Το νερό είναι ζεστό, οι ταβέρνες στην ακτή τηγανίζουν μικρά ψάρια, το φως ροδίζει στις κορφές του Χελμού. Εκεί είναι η παραδοξότητα του τόπου. Μια αργή καταστροφή κι ένα συνηθισμένο ελληνικό καλοκαίρι μοιράζονται την ίδια ακτή, και μόνο τα όργανα, και οι παλιές ιστορίες, θα σου πουν ποιο από τα δύο κερδίζει.