Το αντικείμενο
Το Σεν Τροπέ του 1971 ήταν ακόμη ένα ψαροχώρι που έτυχε να έχει μέσα του σταρ του σινεμά. Ο Φρεντ Πρισκέλ, φωτογράφος που κάλυπτε τους αγώνες αυτοκινήτου, περνούσε εκεί τα καλοκαίρια του και δεν άντεχε τα μαγιό που έβρισκε, το κοντό κόψιμο τύπου Speedo που δεν άφηνε στον άντρα πουθενά να ακουμπήσει τα χέρια του. Έβαλε λοιπόν να του ράψουν δικό του. Λίγο πιο μακρύ, λίγο πιο φαρδύ, κομμένο για να το βλέπουν στην προκυμαία κι όχι μόνο μέσα στο νερό.
Το ονόμασε Vilebrequin, τη γαλλική λέξη για τον στρόφαλο, νεύμα στις μηχανές που φωτογράφιζε για να ζήσει. Το αστείο έμεινε. Πάνω από πενήντα χρόνια μετά, είναι ακόμη ραμμένο στη μέση αντρών που δεν σήκωσαν ποτέ στη ζωή τους καπό αυτοκινήτου.
Τα πρώτα μαγιό ράφτηκαν από ύφασμα σπινακερ, το ελαφρύ συνθετικό που χρησιμοποιούν οι ιστιορράφτες για τα μεγάλα πανιά του πρίμου ανέμου. Ήταν φωτεινό, κρατούσε το χρώμα του και στέγνωνε μέσα σε λίγα λεπτά κάτω από τον ήλιο. Αυτό το τελευταίο μετρούσε περισσότερο απ' όσο ακούγεται. Μπορούσες να κολυμπήσεις πριν το μεσημεριανό και να καθίσεις στο τραπέζι στεγνός, που σε μια λιμανίσια πόλη χτισμένη γύρω από το μακρύ τραπέζι ήταν σχεδόν το παν.
Ένα καλό μαγιό δεν είναι ρούχο παραλίας. Είναι αυτό που φοράς από το νερό ως το τραπέζι χωρίς να αλλάξεις, και το Σεν Τροπέ το κατάλαβε πριν από όλους.
Τα σχέδια ήρθαν αργότερα κι έγιναν η υπογραφή, τα μικρά μοτίβα που επαναλαμβάνονται, η χελώνα που ο οίκος κράτησε για έμβλημά του. Οι συλλέκτες κυνηγούν σήμερα τις πρώτες σειρές. Η ραφή έμεινε σχολαστική με τον τρόπο που αντέχει στον χρόνο: πίσω τσέπη που κλείνει με σούστα, μεταλλικές οπές, φόδρα από βαμβάκι. Λεπτομέρειες που τις προσέχεις μόνο όταν ένα φτηνότερο ζευγάρι σε απογοητεύσει.
Αυτό που πουλούσε στ' αλήθεια ο Πρισκέλ ήταν μια στάση. Όχι η μυώδης επίδειξη του αγωνιστικού σλιπ, όχι το φαρδύ, ως το γόνατο, του σέρφερ, αλλά κάτι ανάμεσα στα δύο που ένας ώριμος άντρας μπορούσε να φορέσει στα σαράντα του χωρίς να ζητά συγγνώμη. Η ακτή το αγκάλιασε γιατί αναγνώρισε τον εαυτό της μέσα του. Χωρίς βιασύνη, λίγο ματαιόδοξη, στα καλύτερά της στο διάστημα ανάμεσα στη θάλασσα κι ένα παγωμένο ποτήρι.
Περπάτα τη Ριβιέρα τον Ιούλιο και θα τα δεις ακόμη παντού, από την πλατεία Garonne όπου όλα ξεκίνησαν ως τις μισές πισίνες ανάμεσα στη Μασσαλία και το Μονακό. Οι μηχανές που φωτογράφιζε κάποτε ο Πρισκέλ είναι πια μουσειακά κομμάτια. Ο στρόφαλος που έδωσε το όνομά του στα μαγιό του τους ξεπέρασε όλους σε διάρκεια.