Σημειώσεις πεδίου
Τη Λεμεσό τη θυμόμασταν χαμηλή, κολλημένη στο νερό. Ένα εργατικό λιμάνι, μερικές αποθήκες χαρουπιού, μια παραλία που τη διέσχιζες απ' άκρη σ' άκρη χωρίς ούτε μια φορά να σηκώσεις το βλέμμα. Γυρίσαμε φέτος το φθινόπωρο και δεν σταματήσαμε να το σηκώνουμε. Σε λίγο περισσότερο από μια δεκαετία η πόλη ύψωσε έναν ορίζοντα που δεν θα ξένιζε στον Κόλπο, κι όλον τον έστρεψε στη θάλασσα.
Ξεκίνα από τη μαρίνα, γιατί από εκεί άρχισε η αλλαγή. Η Marina Λεμεσού άνοιξε το 2014, το πρώτο λιμάνι στην Κύπρο φτιαγμένο να δέχεται superyachts, με 650 θέσεις ελλιμενισμού κι ένα ιδιωτικό νησί βιλών σχεδιασμένο έτσι ώστε ο ιδιοκτήτης να δένει το σκάφος του στα πόδια του κήπου. Το σύνθημα, ξεκάθαρο από την πρώτη μέρα, ήταν να ζεις εκεί όπου αρμενίζεις. Η Graff κι ο Ralph Lauren πήραν θέση στην προκυμαία. Τα εστιατόρια γέμισαν. Η υπόλοιπη ακτή το πήρε είδηση.
Ύστερα ήρθαν οι πύργοι. Ο One, ολοκληρωμένος το 2021, σκαρφαλώνει 170 μέτρα πάνω από μια παραλία με γαλάζια σημαία, τριάντα οκτώ όροφοι γυαλιού που τον έκαναν, όταν έφτασε στην κορυφή του, το ψηλότερο παραθαλάσσιο κτίριο κατοικιών στην Ευρώπη. Το Trilogy απάντησε παραπέρα στην ακτή με δύο ακόμη, 170 και 160 μέτρων, δίδυμους πάνω από τον περίπατο. Πάρε τον παλιό παραλιακό δρόμο το σούρουπο σήμερα, και το νερό σου επιστρέφει κάθε φωτισμένο όροφό τους.
Η Λεμεσός αποφάσισε, κάπου γύρω στο 2014, να πάψει να είναι λιμάνι με μια πόλη κολλημένη πάνω του και να γίνει μια ακτή που πουλά τη θέα του ίδιου της του εαυτού.
Το μεγαλύτερο στοίχημα κάθεται λίγο πιο πίσω από την παραλία. Το City of Dreams Mediterranean άνοιξε το 2023 ως το πρώτο ολοκληρωμένο θέρετρο-καζίνο της Ευρώπης, με αίθουσα παιχνιδιού μεγαλύτερη από γήπεδο ποδοσφαίρου κάτω από ένα ξενοδοχείο πεντακοσίων περίπου δωματίων. Εκατό τραπέζια, χίλιες μηχανές, μια σκηνή για ζωντανά σόου, και τα φώτα δεν σβήνουν ποτέ. Δεν είναι η Κύπρος που κουβαλάμε οι περισσότεροι στο μυαλό μας, κι έχει τραβήξει ανατολικά έναν συγκεκριμένο τύπο επισκέπτη, ανθρώπους που κάποτε πετούσαν μόνο στο Μόντε Κάρλο ή στη Μαρμπέγια.
Αυτό που μένει είναι ένα ερώτημα που η πόλη δεν έχει απαντήσει ακόμη ολότελα. Η παλιά πόλη κρατά. Ο χαρουπόμυλός της είναι πια γκαλερί, το φως πίσω από το κάστρο δεν άλλαξε, κι οι ταβέρνες πίσω από τη δημοτική αγορά κάνουν αυτό που πάντα έκαναν. Αν όλο αυτό αντέξει το βάρος του γυαλιού που υψώνεται γύρω του, είναι το πράγμα που αξίζει να παρακολουθείς. Προς το παρόν η Λεμεσός είναι το πιο ανήσυχο κομμάτι ακτής στην ανατολική Μεσόγειο, και το ξέρει. Θα ξαναγυρίσουμε να δούμε προς τα πού θα καθίσει.
