Σημειώσεις πεδίου
Η Κερκίνη δεν θα έπρεπε να υπάρχει, κι αυτό είναι το πρώτο ενδιαφέρον πράγμα πάνω της. Είναι τεχνητός ταμιευτήρας, ριγμένος πάνω στον Στρυμόνα πριν από έναν αιώνα για να δαμάσει τις πλημμύρες, που κατά λάθος έγινε ένας από τους πλουσιότερους υγρότοπους πουλιών στην Ευρώπη. Αργυροπελεκάνοι φτάνουν κατά εκατοντάδες. Κοπάδια νεροβούβαλα στέκονται ως το στήθος μέσα στα ρηχά. Πίσω απ' όλα υψώνεται το Μπέλες, ο τοίχος του βράχου που σημαδεύει τα βόρεια σύνορα. Για χρόνια ήταν ένας τόπος όπου ερχόσουν ένα πρωί με τα κιάλια κι έφευγες πριν σκοτεινιάσει, γιατί δεν υπήρχε πουθενά ν' ανοίξεις βαλίτσα.
Η Casa Massina είναι το ήσυχο επιχείρημα ότι αυτό άλλαξε. Στέκει στα Άνω Πορόια, το χωριό στις πλαγιές πάνω από τη λίμνη, τόπος με παλιά πέτρινα αρχοντικά και πλατανόσκιωτες βρύσες που οι ντόπιοι ακόμη τον λένε μικρή Πόλη. Το κατάλυμα δεν είναι ξενοδοχείο και δεν προσποιείται ότι είναι. Είναι ένα και μόνο αυτόνομο διαμέρισμα ογδόντα τετραγωνικών, δίπλα στην πλατεία του χωριού, με δική του είσοδο και αυλή, ενδοδαπέδια θέρμανση αντί για το υποχρεωτικό τζάκι, κανονική κουζίνα, κι αληθινά έργα τέχνης στους τοίχους αντί για τα συνηθισμένα κορνιζαρισμένα τίποτα.
Μια εκδρομή γίνεται προορισμός τη στιγμή που υπάρχει ένα κρεβάτι που αξίζει να διασχίσεις τη χώρα γι' αυτό.
Αυτό που κάνει σωστά είναι η εγκράτεια. Δεν υπάρχει σπα, δεν υπάρχει κόνσεπτ, δεν υπάρχει τοίχος από μπράντινγκ. Υπάρχει ένα καλοφτιαγμένο δωμάτιο σ' έναν τόπο που δεν είχε, κι ακριβώς έτσι ένας υγρότοπος αναβαθμίζεται από εκδρομή σε προορισμό: όχι μ' ένα ρεζόρτ, αλλά μ' ένα κρεβάτι που αξίζει τη διαδρομή. Ξυπνάς, περπατάς πέντε λεπτά, κι οι πελεκάνοι δουλεύουν κιόλας το νερό.
Κι ύστερα είναι το τραπέζι, που σ' αυτή τη γωνιά των Σερρών σημαίνει το βουβάλι. Τα ίδια ζώα που κοιτάς μέσα στα ρηχά δίνουν ένα σκούρο, άπαχο κρέας κι ένα πηχτό γιαούρτι που οι ταβέρνες του χωριού μαγειρεύουν γενιές τώρα, μαζί με τα ψάρια της λίμνης και τη μακρά μακεδονική παράδοση της πίτας. Τρώ' αργά, όπως κινείται ο τόπος.
Η Κερκίνη δεν θα ταιριάξει σε όλους, και δεν πρέπει να προσπαθήσει. Η πολυτέλεια εδώ δεν είναι ένα μινιμπάρ αλλά ένα πρωινό: ομίχλη πάνω στο νερό, ένα βουνό στα σύνορα, και πουλιά που παραλίγο να χαθούν. Η Casa Massina απλώς σου δίνει κάπου να σταθείς αρκετά ώστε να τα προσέξεις.
