Πού να κολυμπήσεις: άγριοι όρμοι της Μεσογείου

Οι καλύτερες βουτιές που ξέρουμε σπάνια είναι κι οι εύκολες. Ζητούν ένα κατέβασμα μέσα σε φαράγγι, ένα καγιάκ γύρω από κάβο ή ένα σκαρφάλωμα μέσα από μια χαραμάδα στον βράχο. Αυτό που περιμένει κάτω είναι συνήθως το ίδιο: νερό τόσο διάφανο που το διαβάζεις σαν αέρας, κι ένα κομμάτι ακτής όπου τα αυτοκίνητα δεν φτάνουν ποτέ. Ορίστε πέντε στα οποία γυρίζουμε ξανά και ξανά, σκορπισμένα στη λεκάνη από την Προβηγκία ως το βόρειο Αιγαίο.

Κρατήσαμε μέρη που ακόμη κολυμπάς, όχι μόνο φωτογραφίζεις, και σημειώσαμε το αγκάθι όπου υπάρχει. Πήγαινε νωρίς. Ως το μεσημέρι τον Αύγουστο φτάνουν τα σκάφη, κι η ησυχία που κάνει αυτούς τους όρμους να αξίζουν τον κόπο είναι το πρώτο που φεύγει.

1. Κάλα Γκολορίτσε, Σαρδηνία. Το κόσμημα του κόλπου του Οροζέι, με πρόσβαση πεζή από ένα απόκρημνο μονοπάτι στο οροπέδιο του Γκόλγκο, ή με σκάφος χωρίς άδεια απόβασης. Μια χλωμή βελόνα ασβεστόλιθου, η Αγκούλια, γέρνει πάνω από λευκά βότσαλα και πράσινο νερό. Η Σαρδηνία το κήρυξε φυσικό μνημείο το 1993. Το μονοπάτι κλείνει στις δύο το μεσημέρι κι η παραλία αδειάζει ως τις τέσσερις, οπότε ξεκίνα με το πρώτο φως.
2. Στίνιβα, Βις. Η Κροατία κρατά τον ωραιότερο όρμο της σχεδόν κρυμμένο. Οι βράχοι κλείνουν σε μια χαραμάδα μόλις δύο μέτρα φαρδιά, κι ύστερα ανοίγουν σε μια λεκάνη από χλωμά βότσαλα και ακίνητο, διάφανο νερό. Το μονοπάτι από τον δρόμο είναι σύντομο και τραχύ. Οι περισσότεροι έρχονται με σκάφος από την Κόμιζα, γι' αυτό ακριβώς η πρώιμη ώρα, πριν από τον στόλο, είναι η μόνη που αξίζει.
3. Καλάνκ ντ' Αν-Βω, Κασσί. Ανάμεσα στη Μασσαλία και την Κασσί ο λευκός βράχος πέφτει κατακόρυφα στη θάλασσα σε μια σειρά από όρμους, κι ο Αν-Βω είναι αυτός που αξίζει τον ιδρώτα. Ψηλοί ασβεστολιθικοί τοίχοι, μια λεπτή παραλία, νερό στο χρώμα του πράσινου γυαλιού. Φτάνεις με ένα απόκρημνο μονοπάτι μέσα από το εθνικό πάρκο των Καλάνκ ή με καγιάκ από την Κασσί. Δεν έχει σκιά ούτε καντίνα, οπότε κουβάλα δικό σου νερό.
4. Κάλα Μακαρελέτα, Μενόρκα. Η μικρότερη κι αγριότερη αδελφή της Κάλα Μακαρέλα, κομμένη στη νότια ακτή και ντυμένη με πεύκα. Δρόμος δεν φτάνει ως εκεί. Μπαίνεις με τα πόδια από το Καμί ντε Καβάλς, το παλιό μονοπάτι που ζώνει το νησί, και κατεβαίνεις σε μια καμπύλη λευκής άμμου και ρηχού, φωτεινού νερού. Έλα έξω από τον Ιούλιο και τον Αύγουστο κι η πρώτη βουτιά της μέρας μπορεί να είναι μόνο δική σου.
5. Γκιόλα, Θάσος. Όχι παραλία αλλά θαλάσσια πισίνα, μια βαθιά λεκάνη που ο βράχος κρατά πάνω από το ανοιχτό Αιγαίο, στη νότια άκρη του νησιού, κοντά στην Αστρίδα. Το κατέβασμα είναι απόκρημνο κι η βουτιά ένα κλειστό γαλάζιο μάτι, που το τροφοδοτούν και το φρεσκάρουν τα κύματα. Ο κόσμος πηδά από τα βράχια. Εμείς δεν θα το κάναμε, ξέροντας πόσοι σπάνε το κεφάλι τους εκεί κάθε χρόνο. Επίπλευσε καλύτερα, κι άσε τη θάλασσα να κάνει τη δουλειά.